logo

2 maanden

We’re back

Ooh alweer ruim 2 maanden geleden dat ik een blog geschreven had! Tijd gaat zo super snel soms en daarbij heb ik lang niet altijd boeiende dingen te vertellen. Maar de afgelopen tijd vooral andere dingen aan mijn hoofd gehad. Ik vind dat ik negatieve dingen die ik mee maak ook met jullie moet delen. In de social media wordt vooral geshowd hoe mooi het leven is of hoe gelukkig we allemaal wel niet zijn. Ik ben hier zelf ook schuldig aan maar door af en toe eens iets minder moois te laten zien laat je naar mijn idee ook meer van jezelf zien. Dit is in ieder geval iets wat ik ga nastreven!

Helaas is mijn oma onverwachts overleden rond kerst, ondanks dat mijn oma de mooie leeftijd van 93 had bereikt en een heel fijn leven heeft gehad zonder ziekbed. Blijft het moeilijk om van iemand afscheid te nemen die je al je hele leven om je heen hebt gehad. Dit was voor mij de eerste keer dat ik het circus van een uitvaart regelen bewust mee maakte. Met mijn opa’s was ik 1 en 5 jaar dus daar weet ik niet veel meer van.

Zo’n situatie zet wel alle gebeurtenissen in perspectief. Zo ben ik altijd graag op mezelf maar juist nu besefte ik hoe belangrijk familie is en hoe onhandig dan zo’n (kleine) afstand is tussen Delft en Antwerpen. Gelukkig was ik de avond voordat oma stierf in Delft aangekomen en ben ik overal bij geweest. Iets wat ik achteraf erg fijn vond.

Op de uitvaart heb ik een stukje voorgedragen, ik dacht dit wel even heel stoer te gaan doen, ik had tenslotte best een grappig verhaaltje en het hoefde van mij allemaal niet zo verdrietig te zijn. Na het mooie verhaal van mijn neef nam ik de plek van hem over achter de microfoon en begon dapper met een zeer onhandig, tikkeltje misplaatste ” Hallo” in een doodstille zaal. Maar toen stond ik daar, voor het eerst in lang met mijn mond vol tanden en sprakeloos, overweldigd door emoties. Ik begon met lezen en zoals ik altijd doe met presentaties, kijk ik ook de zaal in. Maar dit was geen presentatie, dit was de uitvaart van mijn oma. Dat in de zaal kijken en onder tussen willen voordragen ging dan ook niet erg soepel. Mijn tekst regeltjes kwijt en wat gestuntel later bedacht ik dat ik het maar beter bij voorlezen kon houden voor deze keer. Toen ik mijn rust had gevonden werkte dit een stuk beter en kon ik dit met enig fatsoen afmaken. Ik ben blij dat ik dit heb gedaan, voelde voor mij als een stukje afsluiting. Maar het blijft raar om te accepteren dat iemand er ineens niet meer is. Van de week dacht ik ”oh ik ben in Delft ik ga even langs oma!” maar ja dat kan niet meer. Heel vaag iets vind ik dat en ben er ook nog niet helemaal over uit.

In de tussentijd ging het met mijn andere oma die aan Alzheimer leidt ook ineens niet zo goed. Toen waren we van haar ineens al een soort van afscheid aan het nemen. Normaal ben ik best stoer, niet zo’n emotioneel geval maar deze situatie kon ik niet erg waarderen. Oma heeft bewezen een doorzetter te zijn. Ze is inmiddels ietsjes opgeknapt maar nog blijft het lastig om iemand die normaal altijd van alles met je ondernam, nu ineens in bed te zien liggen. Wetende dat ze de hele dag slaapt, bijna niet meer eet en drinkt. Maar toch als ik bij haar ben en ze is wakker te krijgen en mama vervolgens verteld dat haar kleindochter mee is, zie je ergens in haar ogen een klein lichtje aangaan met een zachte glimlach op haar gezicht. Deze momenten koester ik maar, hou me vast aan alle mooie momenten die ik vroeger met haar gehad heb. Deze oma wil ik nog even niet kwijt, al is dat wel egoïstisch gedacht waarschijnlijk.

Met Oud en Nieuw moest ik werken dus de feestdagen zijn een beetje aan mij voorbij gevlogen dit jaar. Goede reden om het komend jaar maar extra te vieren!

Ondertussen gaan de gewone dingen gewoon door, examen komt er weer aan. Verhuisplannen worden gesmeed en uitgekeken naar nieuwe meubels.

Door alle omstandigheden thuis ben ik veel in Delft geweest de afgelopen tijd, vanavond ga ik weer terug naar Antwerpen en het ”normale” leven weer oppakken! Nog 2 dagen knallen met leren voor een examen op woensdag en het weekend weer werken.

En dan beginnen we weer aan een nieuwe periode op school met allemaal toffe nieuwe vakken uit het tweede jaar. Best lastig ben ik bang maar ook weer super boeiend, want oooohh ik vind het allemaal nog steeds zoo leuk! Kan niet wachten tot ik weer op stage mag en nog veel meer mag leren! Stage gaat laat nog wel even op zich wachten dus tot die tijd moet ik mezelf maar bezig gaan houden in het zogenaamde ”skillslab”. De kelder op de campus die is omgetoverd tot ziekenhuiskamers met bedden, poppen die aan het bevallen zijn, babypoppen die gereanimeerd moeten worden of een plastic arm die we kunnen lek prikken met het oefenen van het plaatsen van een infuus bijvoorbeeld. Niet zo leuk als in het echt, maar enige oefening is wel op zijn plaats in dit vak 😀

Nu is het weer tijd om terug de boeken in de duiken om te zorgen dat ik dat stomme examen ga halen! Tot de volgende blog met hopelijk weer vrolijke verhalen!

Voor de geïnteresseerden,

hieronder staat de tekst die ik heb voorgedragen op de dienst van mijn oma.

Lieve oma,

U moet geweten hebben dat ik afgelopen dinsdag mijn aller eerste wortelkanaalbehandeling gepland had, en dat ik hier al een paar nachten heel slecht van had geslapen. Bedankt dat u er voor heeft gezorgd dat ik deze bewuste dinsdag niet naar de tandarts moest. Maar wat stom dat ik nu van u afscheid moet gaan nemen. Al weten we dat dit iets was waar u al heel lang naar verlangde. Maar voor mij zal een tandarts bezoek vanaf nu nooit meer hetzelfde zijn.

Over dat weten gesproken, u was altijd als eerste op de hoogte van alle nieuwste familie roddels. Of het nou ging om een paar nieuwe sokken of een nieuwe liefde. U wist het altijd. Soms zelfs voordat ikzelf op de hoogte was.

Dikwijls heb ik vragen kregen wanneer ik nu precies met die ‘’ene’’ jongen eens langs zou komen, dit was altijd op het moment dat ik dan net een leuke jongen had ontmoet waar ik tegen niemand in de familie nog over had gesproken. Geen idee hoe ze het deed, iets met een verborgen camera gok ik.

Op deze momenten gaf zij mij ook vaak relatie advies dat ik op dat moment gadesloeg maar later vaak nog eens aan moest terug denken en dacht, Goh oma heeft gelijk!

Toch uitte u altijd lichte zorgen, ik word er ten slotte niet jonger op, alle goede mannen zijn straks van de markt en op mijn leeftijd was papa al samenwonend en getrouwd. Ik  weet dat u altijd het beste met mij voor heeft gehad, maar lieve oma ik wacht nog wel even met het vinden van mijn droomprins, tijd zat! En als het zover is, dan verwacht ik wel dat u de nodige lampen in huis laat knallen als teken van goedkeuring.

U schoof uw mening niet onder stoelen en banken betreft mijn kleding vooral wanneer ik weer eens een rare lange jurk aan had of een shirtje wat u niet aanstond.  Een andere zaak dat u altijd bezig hield was mijn haar, vaak als ik langs kwam en ik mijn haar los had keek u mij altijd wat raar aan. ‘’Meisje,’’  zei u dan, ‘’ dat losse haar vind ik je niet zo mooi staan. Omhoog staat veel beter.’’

Om mijn haar los te dragen moet ik altijd wel de nodige fratsen uithalen en was ik er eigenlijk wel een tikkeltje beteuterd als u dit zei. Dat haar omhoog is ten slotte binnen 3 tellen geregeld. Ik antwoorde dan altijd steevast terug. “ Ja maar oma, dan ziet u niet hoe lang het inmiddels al is.’’ U knikte dan en moest grinniken. Een dialoog die wij al een paar jaar voerde.

Als er iemand aan mij zou vragen wat voor persoon is je oma geweest dan zou ik hen het volgende vertellen: ‘’ Mijn oma was een hele lieve oma, ze was er altijd. Soms op de voorgrond maar meestal op de achtergrond aan het kijken en genieten van de dagelijkse activiteiten als ze bijvoorbeeld bij ons thuis kwam eten. Ze was rustig en bedachtzaam, heel erg eigenwijs soms zelfs een tikkeltje koppig. Met adviezen op de juiste plaats en een luisterend oor op het goede moment is zij voor mij een hele lieve en fijne oma geweest. Haar sterke karakter herken ik steeds vaker in mijzelf en zal mij nu herinneren aan mijn fijne oma

Leave a comment