logo

Op de helft

Zoeeeeeeeeeeeeeeeeeef! Daar gaan de dagen, ik ben al weer beland op de helft van de stage op de kraamafdeling!! En wat zijn het tot nu toe super dagen geweest met veel leer momenten, blunders en cultuurverschillen.

Blunders, de mensen die mij goed kennen zullen zeggen dat dat wel bij mij past. Ik ben nou eenmaal behoorlijk onhandig.

Mijn zelfkennis en de wetenschap dat ik met baby’s moest gaan werken maakte me dan ook erg zenuwachtig zoals ik in mijn vorige blog heb geschreven. Maar wat blijkt, het werken met de kleintjes gaat me prima af! Al die zenuwen zijn nergens voor nodig geweest. Wat voor blunders heb ik dan wel gehad? Nou genoeg!

Enkele voorbeelden:

– Verkeerde kamer binnen komen en een heel enthousiast verhaal te beginnen vertellen wat op die mensen van geen enkele toepassing is.

– Tegen de vader zeggen: ”Goh, leuk hé 3 dochters ?!” waarop hij antwoord : ” Het had best een jongen mogen zijn dit keer.” Stiekem had ik het nog te doen ook met de beste man, 3 dochters plus een vrouw…een enig sinds wat ongemakkelijke situatie.

– Jongetje of meisje, al die baby’s lijken op elkaar. De verwisseling van hij/zij is dan ook snel gemaakt. Gelukkig zijn er dan ouders die naar je fluisteren: ” Het is een jongetje.”

Antwerpen is behoorlijk ”multi-culti”, dat wist ik inmiddels wel. Waar ik niet bij stil had gestaan is dat je dit uiteraard ook terug ziet op de kraamafdeling. En hoe leuk is dat!

Het verschil tussen Nederland en Vlaanderen qua viering van een geboorte al gigantisch groot.

Als je in Nederland naar een kraamafdeling gaat mogen er max.5? bezoekers op een kamer, netjes binnen de bezoekuren. Er wordt zachtjes gepraat of zelfs gefluisterd we willen het kindje natuurlijk niet wakker maken. Ook dringen we ons niet op, de mama heeft haar rust nodig en als het even kan willen we de nieuwe aanwinst wel even vast houden. Beschuit met muisjes met een kop koffie/thee of wat fris dat is de traktatie bij een geboorte. Als je het zo leest heel beheerst en rustig. Van wat ik tot nu toe gezien heb gaat het er in Vlaanderen net iets anders aan toe.

Zodra het kindje is geboren, en moeder en kind maken het goed komt de vader met vaak de opa’s en oma’s de kamer eens goed versieren. Ik heb het dan niet over een slinger of 2. Nee, de hele kamer komt onder de versiersels. Er wordt een hele tafel ingericht met snoepgoed,knuffeltjes,doopsuiker en etalages als traktatie voor het bezoek. Al voor het bezoekuur begint stromen de mensen binnen. Allemaal met ballonnen, grootse luiertaarten en andere cadeau’s. De champagne flessen worden ontkurkt, en het borrelen is begonnen. Verder doen ze niet aan max. 5 personen op een kamer. Het meest extreme wat ik tot nu toe heb gezien is dat er zo’n 30 a 40 man in een ziekenhuiskamer + bijbehorend balkon waren geplaatst. De deur kon niet meer open maar gezellig dat het er was!

Buiten de cultuurverschillen om tussen Nederland en Vlaanderen, kom ik hier nog veel meer geloven/culturen tegen. Denk aan de joodse gemeenschap, zij vieren dit in het ziekenhuis zeer ingetogen. Weinig bezoek en geen versiering op de kamer. Je merkt bijna niet dat ze er zijn. Wat overeenkomt is heel duidelijk, overal zijn ze gelukkig met de geboorte van een nieuw familielid.

Wat mij heel erg heeft overdonderd is hoe snel je mensen blij kunt maken met iets kleins. Even een extra kopje thee halen, het kindje eens goed in bed neerleggen, de papa helpen als hij aan het stuntelen is bij de eerste luier. Zo zijn er nog veel meer van zulke momenten die veel voor de vaak nieuwe ouders betekenen.
Dat ik een onderdeel mag zijn van die momenten vind ik fantastisch en geeft een berg energie en motivatie.

Motivatie heb je wel nodig, de wisselende diensten vallen me best zwaar. En die wekker s’ochtends, oei. Die heeft al de nodige kreten naar zijn ”wekker-hoofd” gekregen!
Er is nog 1 ding waar ik in mijn stage periode gigantisch naar uit kijk namelijk de mee-loop dag op de verloskamer. Dé afdeling waar hét gebeurd. En die dag is morgen!

Ik hoop van harte dat ik morgen mijn aller eerste echte live bevalling mag gaan mee maken. Dat zou fantastisch zijn want stiekem lijkt dat me het allerleukste om te doen als verloskundige.

Dit was voor nu weer even de update van mijn aller eerste stage periode, to be continued!

Liefs Kelly

Leave a comment