logo

Terug van weg geweest

Inmiddels al weer ruim 2 maanden geleden dat ik voor het laatst een post heb geplaatst, dus deze zondag  vraagt erom om eindelijk weer eens een update te plaatsen.

Het is al zo lang geleden dat ik wat heb geplaatst dat ik niet alles in detail ga bespreken, anders word het een half boekwerk en dat wil ik jullie echt niet aan doen.

Ik begin gewoon maar aan het begin van mijn zomervakantie. Ik mocht gaan invallen op de huisartsenpraktijk waar ik al een keer eerder ben geweest. Telefoontjes aannemen, afspraken in plannen, medische dossiers aanvullen; het waren geen spannende taken maar is allemaal best leuk. Fijn om de hele dag met mensen bezig te zijn, de soms best wel interessante dossiers die voorbij komen en natuurlijk de super gezellige artsen waar ik mee mocht werken. Is een hele leuke tijd geweest en natuurlijk extra geld, daar zeg ik als student nooit nee tegen.

Na het invalwerk bij de huisartsen ben ik met Femke, een dierbare vriendin van mij weg geweest. Wij proberen elk jaar samen een keer op vakantie te gaan, dit jaar moest het low-budget zijn en kwamen we uit op Texel. Hier waren we beide nog nooit geweest. Om het nog goedkoper te maken dachten wij stoer: ”We gaan lekker kamperen”.
Zo gezegd zo gedaan, kampeer spullen van mijn ouders in de auto gepropt en hop onderweg naar het eiland. Uiteraard hadden we veel te veel spullen mee en knalde de auto zowat uit zijn voegen. We moesten dan ook concessies doen, de koelbox bleef thuis en een tas met extra schoenen kon mee. Om te zorgen dat deze blog geen boek gaat worden zal ik binnenkort een aparte blog over Texel schrijven. Genoeg mooie verhalen, tips, gekke foto’s en filmpjes om met jullie te delen. To be continued zullen we maar zeggen!

In de tussentijd is Jip bij een andere hele lieve vriendin Lisa uit logeren gegaan. Mandje, speeltjes, voer alles was mee en gereed voor een gezellige week weg. Jip was nog altijd niet helemaal de oude maar was er van overtuigd dat het helemaal goed ging komen met de goede zorgen van Lisa en Bob. Het kleine monster vond eten nog altijd niet leuk maar dacht dat ik mij nog niet direct zorgen hoefde te maken. Ik kreeg foto’s van Lisa waarop Jip in overvloed werd geknuffeld dus dat zat helemaal goed.

Eenmaal terug van Texel moest ik nog voor een weekje terug naar Antwerpen om nog wat te werken op de huisartsenpraktijk en de huisartsenwachtpost, man man al die huisartsen. Ik was blij om weer thuis te zijn met Jip, alleen met Jip ging het niet zo goed. Haar buikje werd steeds ronder en ronder, alsof er een ballon in zat die af en toe werd opgeblazen. Ik ging even ”google-en” en zag dat dit toch vaak niet zon goed teken is. Direct contact opgenomen met de dierenarts en die had gelukkig direct een plekje voor mij. Toen we binnen kwamen zag ze het direct, het ging niet goed met Jip.
Na nog wat kleine onderzoekjes besloot ze dat Jip een VIP infectie had, dit is een virus dat bijna alle katten met zich mee dragen maar 1-5% van alle katten krijgt het virus daadwerkelijk en dan is er helaas geen behandeling mogelijk. Met heel veel verdriet heb ik kleine Jip moeten laten inslapen. Heel verdrietig maar wel beter.

Ondertussen ging het werken op alle praktijken gewoon door en kwamen die huisartsen toen toch wel een beetje mijn neus uit hoor, hihi. Hoog tijd dus voor een welverdiende break na al dat werken. Nog net niet mijn hele inboedel mee verhuisd naar Delft kon ik gaan genieten van hotel Papa en Mama en hier flink aan mijn studie gaan werken, de herexamens komen langzaam in beeld.
Aangezien het zomer is, was het idee dat ik lekker van de tuin kon gaan genieten een beetje bruin worden en lekker studeren in de schaduw. Want als het echt warm word dan is het toch niet zo lekker om in mijn appartementje in Antwerpen te bivakkeren. Nooit gedacht dat het van dat waardeloze weer ging worden en je alsnog binnen moest blijven. Anyway ik dwaal af, in Delft heb ik in de tussentijd een studiecoach gezocht die mij kon helpen om eens te kijken of ik anders kon gaan studeren, kan ik het beter gaan plannen ect. Dit was zeer effectief en was hard aan het studeren.

Toch begon ik in de tussen tijd stiekem weer te kijken naar kitten en had ik besloten in september weer te gaan kijken voor een nieuw vriendje in Antwerpen.
Toen ik dit tegen mijn moeder vertelde werd zij super enthousiast en besloten we gewoon nu al opzoek te gaan naar een kitten. Dit duurde niet zo heel erg lang en oeps, toen had ik er al gewoon eentje! Een super hyper actieve maar knuffelbare poes, dacht ik. Ik noemde haar Evy. Helemaal blij met haar gingen we naar de dierenarts voor de inentingen en de chip en toen bleek Evy geen meisje maar een jongetje te zijn. Afgaand op zijn gedrag heb hem maar Tijgertje genoemd. Helemaal blij ben ik met dit kleine spook!

In de tussentijd was er plaats om weer met vrienden af te spreken, ook de mensen die ik wat minder vaak spreek maar met even veel liefde graag zie. O.a. met Sanne, een oud studiegenoot van het MLO uit Leiden. Samen lekker uit eten geweest en daarna haar nieuwe huisje bekeken. Super gezellig en tot de conclusie komend dat het jammer is dat we elkaar zo weinig zien. Met Djamie een van mijn allerbeste vriendinnen van een paar jaar terug eindelijk weer afgesproken. Op de een of andere manier hadden we geen contact meer, we kwamen er zelfs achter dat we elkaar waarschijnlijk 3 jaar niet gezien hadden. Met genoeg om over bij te kletsen hebben we een super gezellige dag gehad en geluncht in een super leuke tent in het centrum van Delft genaamd KEK, je moet mazzel hebben om hier een plekje te bemachtigen maar als het lukt is het super leuk. Een aanrader voor als jullie eens in Delft willen lunchen of gewoon een lekker drankje willen doen.
Met Femke, Brian en vrienden van hun naar een festival in de stad geweest: Crazy Paino’s meets Delft. Een gezellige avond waarbij we zijn gestart met eten bij Billy Beer op de beestenmarkt, dit wil ik iedereen afraden het was super vies. Na het eten zijn we snel door gegaan naar het festival waar er door de muzikanten van Crazy Piano’s ( de bar op Scheveningen) verzoek nummers werden gespeeld. Met de nodige drankjes was dit best leuk!

In de tussentijd kregen wij bericht van de verpleging van mijn oma, het gaat toch wel minder goed met haar. Volgens mij heb ik hier nog nooit over verteld dus zal dat in een vogelvlucht even doen.
Mijn oma heeft dementie, van volledig zelfstandig wonen ging zij elke keer een klein stapje achteruit naar een aanleunwoning, naar een verzorgingstehuis, naar een gesloten afdeling. Van altijd allemaal verhalen naar om de minuut dezelfde zin herhalen, gezichten niet meer herkennen en de grote bubbel van vergetelheid die zich steeds verder uitbreid. Moeilijk om te zien en te accepteren dat iemand langzaam zijn persoonlijkheid verliest en veranderd naar een totaal ander persoon.
Oma is mijn grote vriendin, vroeger deden we bijna elk weekend wel leuke dingen. Van ballet tot het bezoeken van musea. Samen piano spelen, tekenen, winkelen, noem het maar op of we hebben het gedaan. De band die we hebben is onbreekbaar en daarom vind ik het extra moeilijk om te zien hoe oma achteruit gaat.

Sinds december ligt oma op bed en komt ze hier eigenlijk niet meer uit. Gesprekken worden steeds minder evenals alle andere mogelijkheden van communicatie. Sommige momenten ging het minder goed met haar of dronk ze een paar dagen niet goed en dan zag het er weer kritiek uit. Ik denk dat zij in deze periode wel 3 van zulke momenten heeft gehad. Omdat ik niet altijd de tijd heb als ik even snel een weekendje in Delft ben om bij oma langs te gaan ( en zal ook heel eerlijk bekennen dat ik het ook niet altijd wilde. Ik wilde niet zien hoe oma achteruit gaat.) Heb ik haar lang niet gezien.
Toen ik 2 weken geleden door mama werd meegesleurd om toch nog even langs te gaan ben ik heel erg geschrokken van hoe ze nu was. Mijn altijd gezellige oma lag nu in bed slapend -30kg. Ik ben hier 2 dagen behoorlijk door van slag geweest en realiseerde mij dat het het waarschijnlijk nu echt niet lang meer zou gaan duren voor ze komt te overlijden.
En inderdaad, afgelopen week op dinsdagavond 9 augustus kregen we avonds laat het telefoontje dat het nu wel erg slecht met haar ging en we moesten komen.
In alle haast zijn we ons bed uit gevlogen en naar oma gegaan, haar ademhaling was onrustig en niemand wist hoelang het nog ging duren. Ricardo en ik zijn daar tot 3 uur in de nacht geweest. Mijn ouders, ooms en tantes hebben met elkaar wisselend gewaakt bij oma.
Donderdagochtend om 04:00u kregen wij telefoon van mijn ooms die op dat moment bij oma waren dat het nu niet lang meer ging duren. We zijn ons direct klaar gaan maken om terug naar oma te vertrekken maar na 5 minuten werden wij gebeld dat oma is overleden..

Nu in de drukte van het regelen van de uitvaart, de stress rondom mijn herexamens die op de dag van mijn oma haar begrafenis starten en de rare gedachten dat oma er niet meer is. Iets wat ik eigenlijk nog niet goed kan beseffen of begrijpen. Maar 1 ding is zeker, het is voor oma heel fijn dat ze nu rust heeft.

Iedereen heel erg bedankt voor alle lieve berichtjes, telefoontjes en kaarten de afgelopen dagen.
Voor de 
geïnteresseerden, op dinsdagavond 16 augustus is er een mogelijkheid om afscheid te nemen tussen 18:30-19:15.
Op woensdagmiddag 17 augustus om 13:00 u zal de begrafenis plaatsvinden.
Beide zullen plaatsvinden op het uitvaartcentrum van De Laatste Eer, hoflaan 18 te Delft.

3 generaties

Voor nu was dit het eventjes, binnenkort volgt er meer. O.a. over de trip naar Texel.
Fijne zondag vandaag!

Leave a comment