logo

Zwemles

Daar zijn we weer en dit keer met goed nieuws, de herexamens zijn gedaan!
Niet helemaal met het plan van aanpak als ik van te voren had verwacht, waarschijnlijk ook niet met de resultaten die ik hoop te krijgen. Maar het is klaar. En dat is voor nu genoeg.

Na de uitvaart van oma ben ik terug naar Antwerpen gegaan om als een malle het studeren terug op te pakken voor de herexamens die ondertussen al waren gestart. Eigenlijk had ik geen idee meer waar ik moest beginnen en had het gevoel dat ik zonder zwemdiploma in een hele diepe zee gegooid werd. Zwembandjes die werkte niet en ik verdronk in alle leerstof die ik moest gaan bekijken. Lange banen zwemmen was nu geen optie, sprintjes trekken wel. Heel veel en heel snel. Met gemiddeld 1,5e dag tussen de examens door met op sommige dagen 2 examens kan ik zeggen dat ik vrijwel niet geslapen heb. Een powernap van 2-3 uur max. en weer snel terug de boeken in. Die hard modus ookwel haha! Een voordeel, het was zo enorm warm dat je eigenlijk ook niet kon slapen.

Halverwege de week na een examen ben ik samen met 2 vriendinnen even ontsnapt aan de chaos en drukte van de toetsen. We hebben een super leuke bar opgezocht midden in de stad met een dakterras. Super fijn om eventjes met elkaar te genieten van het lekkere weer, een verse smoothie, genoeg vakantieverhalen en goede voornemens voor het nieuwe studiejaar. Zo hebben we nu eindelijk besloten dat dit jaar, ons jaar gaat worden. We gaan stappen, we gaan sporten, we gaan knallen met school, we gaan mannen versieren en feest vieren. Kortom genieten! Als een soort van Charlies Angels zonder Charlie maar met een studie gaan wij Antwerpen even laten zien wie we zijn en wat we kunnen.

Na deze fijne dag moesten we allemaal terug naar de realiteit, de een moest aan het werk, de ander ging op huizenjacht en ik weer terug de boeken in voor de laatste examens. In aanloop naar mijn laatste examens merkte ik hoe gigantisch moe eigenlijk wel niet was, misschien is moe niet het goede woord. Emotioneel leeg past hier misschien beter bij. Vrijwel direct na het afscheid van oma heb ik de knop omgezet zodat ik mijn focus had op school, begin nu te merken dat het weg stoppen van emoties niet zo handig is. Ze halen je vanzelf in.

Gisteren zou ik de laatste examens hebben, met frisse moed was ik om 04:30u mijn bed uit gegaan nadat ik er om 01:30 in was gegaan om de laatste dingen nog eens door te nemen. Toen het tijd was om te gaan kwam ik er achter dat wederom mijn zadel van mijn fiets is gestolen. Dit was de druppel; de emoties – stress – weinig slaap en de druk van het willen halen van de examens knalde erin. Huilend bij mijn fiets gestaan omdat mijn zadel gestolen was. Moet er vrij hilarisch uitgezien hebben, maar op dat moment kon ik mij geen groter drama bedenken.
Tot overmaat van ramp nam school de telefoon niet op, waren er geen beschikbare taxi’s, had ik eindelijk een taxi besteld werd die na een tijdje weer afgebeld, lopen ging ik ook niet meer op tijd halen, en toen ik eindelijk iemand van school te pakken kreeg, werd mij verteld dat ik veel te laat ging zijn en de examenzaal niet meer binnen mocht gaan…

Dikke vette pech.

Maar nu laat ik deze stomme periode achter me. Ik ga dingen doen waar ik blij van word en accepteer dat het afgelopen schooljaar gewoon een enorme puinhoop was. En ga komend jaar knallen. ENORM knallen, ik zal wel moeten anders moet ik stoppen met de opleiding. Dat bericht kwam ook even als een bom bij mij binnen vorige week. Ik was op de hoogte dat mijn studieresultaten niet helemaal waren zoals ze moesten zijn, maar nog nooit was daar door school een opmerking over gemaakt. Dus ik ging er vanuit dat er niets aan de hand was en ik zelf gewoon hard ging werken om mooiere resultaten te behalen. Nu blijkt dat dus anders te zijn en is er een subtiel studie bindend advies gegeven. Dat komt er op neer dat ik volgend jaar 60% van mijn studiepunten moet behalen wil ik de opleiding kunnen afronden. Hier ga ik dan ook mijn uiterste best voor doen, dit bericht heeft voor een soort van power modus gezorgd. Niet blijven hangen in het negatieve, dat hebben we de aflopen periode al veel te veel gehad. Nu focussen op de mooie en fijne dingen. Ik ga verloskundige worden, niemand die mij daarvan af kan brengen.

De resultaten van de afgelopen examens krijg ik op 9 september en aan de hand daarvan kan ik met een docent een afspraak maken om te kijken wat voor vakken ik voor komend studiejaar ga opnemen en hoe mijn programma eruit gaat zien. Wil hier nog niet teveel aan denken maar ben hier stiekem best al zenuwachtig voor. Gaat sowieso goed komen.

Met deze power stond ik vanochtend ook op en dacht, bam ik ga eens even een lekker ontbijtje maken. Ik ben momenteel in de mood dat ik denk dat niet alle dierlijke producten nou echt zo gezond zijn en gebruik bijvoorbeeld minder melk en vlees producten. Amandel, Soja of Cocos melk vind ik een super fijn alternatief en had nu voor het eerst i.p.v. yoghurt eens Soja/cocos yoghurt van Alpro Soja gekocht. Vol met liefde begon ik hier aan, schepjes musli, kiwi erdoor, rozijntjes, gedroogde banaan. Feest.
Tot ik een hap nam. Man man wat was dat smerig, geen aanrader dus!

In mijn happy power mood was ik van de week ook met de oude fotocamera’s van mijn opa naar een fotowinkel gegaan. Dolgelukkig was ik toen ik erachter kwam dat er 2 nog altijd werken en hiervoor ook nog rolletjes bestaan! Na een kleine uitleg over hoe ik de rolletjes moest vervangen en hoe het ongeveer werkt kan ik gaan beginnen met het maken van foto’s met analoge camera’s. Werkelijk geen flauw idee hoe dit in elkaar zit maar vanmiddag al wel even een rondje in de stad gelopen en wat foto’s gemaakt. Ik ben zo nieuwsgierig hoe de foto’s worden! Als de rolletjes vol zijn en de foto’s zijn ontwikkeld deel ik het resultaat natuurlijk met jullie.

Een van opa zijn camera’s

 

Fijn aan het schrijven kijk ik op de klok en zie ik dat ik nu super moet gaan opschieten. Mijn kleine oppasvriend Joe staat straks op mij te wachten. En vanavond de stad in met wat mensen via de facebookgroep: ” Nederlanders in Antwerpen.” Reuze benieuwd wat voor mensen er dit keer bij elkaar komen. Gezellig zal het zeker worden.
Voor nu ga ik haasten naar de creche en ben hier snel weer terug met een nieuwe blog!

Tot snel! xoxo

Leave a comment