logo

Wanneer je een sukkel bent in ademen.

Waarschijnlijk de meest slechte timing ever, ik besloot ziek te worden.

Ik ging met de klacht dat mijn astma een beetje ontregeld was naar de huisarts en kwam terug met een lading pillen waar een junk jaloers op geweest zou zijn. Van niet helemaal lekker moest ik naar verplicht in bed gaan liggen met om de zoveel uur een pil, 4 puffers, smerige hoestdrank, slijmoplossers en paracetamol mét de boodschap dat als het na 3 dagen niet zou beteren ik voor opname naar het ziekenhuis moest.

Toen ze dit zei kon ik het niet laten om in lachen uit te barsten (voor zover dit ging met de beperkte toevoer zuurstof). Zo ziek voelde ik me echt niet hoor!
Onder enig protest maar druk van mijn ouders liet ik school weten dat ik deze week niet meer kon deelnemen aan het project waar ik in mijn vorige blog over schreef en vertrok ik toch maar naar mijn bed.

Ja, toen werd wel duidelijk dat ik eigenlijk toch wel iets meer ziek was als dat ik van te voren had bedacht. Een miezerig hoopje ellende bleef over; hoesten als een zeehond, behoorlijke koorts en half hysterisch stikken zónder zuurstof. Het was een dag vullend en vermoeiend programma. Na een paar dagen zielig gedaan te hebben in Antwerpen met Tijgertje besloot ik toch maar dat ik beter af was bij mijn ouders in Delft.

Hier stond er nog een bezoekje aan de huisarts op de planning. Ik kreeg er nog meer pillen bij en mocht deze ronde door voor een bloedname omdat ik hier zo’n fan van ben. De bloeduitslagen waren nét niet slecht genoeg voor een ziekenhuisopname, best fijn dat ik hieraan heb kunnen ontkomen.
De laatst toegevoegde pillen waren wel heaven, ik voelde me de hele dag zo stoned als een garnaal en gaf licht in het donker. Gelukkig begonnen alle pillen langzaam wel te werken en was het einde (van de longontsteking) in zicht.

Na 2,5e week volledig van de wereld geweest te zijn ben ik sinds vrijdagavond weer terug in Antwerpen. Back for action, tijd om een inhaalspurt te doen voor school.
Althans dat dacht ik, het valt alleen vies tegen. Mijn energielevel zit nog op het standje stoned garnaal en mijn hoofd is nog een beetje vol met laaghangende bewolking maar ik wil van alles.

Over het weekend is de laaghangende bewolking al iets meer opgetrokken, maar nu in de les merk ik dat mijn spanningsboog zo groot is als de duim van kleinduimpje. De ideale gelegenheid om een blog te schrijven die werkelijk nergens over gaat.

Tot de volgende blog, met wie weet wat meer inhoud 😉
Veel Liefs, Kelly

Leave a comment