logo

Oh nee, 25 jaar.

Vorige week was het moment daar, mijn verjaardag. Het magische getal van 25 mag ik mijn leeftijd noemen.  Het had een kwart eeuw nodig voordat ik doorhad waar ik nu eigenlijk mee bezig ben. 

Ik ben altijd carrière en doelgericht bezig geweest, na de middelbare school ben ik doorgegaan met studeren. Na het afsluiten van de eerste studie, starte ik snel met een volgende studie. Ik wilde perse hogerop komen, ook als dit betekende dat ik ervoor naar het buitenland moest verhuizen, vriendschappen op een laag pitje moest zetten en erg op mijzelf aangewezen was. Dit was nodig om te bereiken wat ik wilde namelijk een goede baan waarmee ik een mooi huis kon realiseren en echt van het leven kon gaan genieten.

Als ik een beetje mijn best deed, moest dit makkelijk haalbaar zijn voor mijn 25e levensjaar.

Goh, als ik nu eens wist hoe ik mijzelf voor de gek hield al die tijd. Het eindeloos streven naar iets wat totaal onbelangrijk is. Die paar jaar heb ik volledig het plezier van studeren en vooral het studentenleven on hold gezet omdat ik beter en sneller moest studeren. Nog voordat ik mijn diploma als pathologisch analist had gehaald was ik al bezig met welke studie ik hierna moest doen. Vakantie sloeg ik over, ik kreeg de mogelijkheid om een periode aan de slag te gaan in de functie van mijn diploma, zo’n geweldige kans voor mijn C.V. kon ik niet laten liggen natuurlijk.

Na deze periode werken begon ik direct aan mijn nieuwe opleiding. Met de versnelling nog een tandje hoger in carrière modus was ik super ambitieus bezig met mijn opleiding. Ik zou zelfstandig verloskundige worden, een eigen praktijk was het ultieme goal of misschien wel een academisch ziekenhuis waarbij ik de pathologie van mijn vorige studie zou kunnen combineren met verloskunde.

Het moment van bezinning kwam afgelopen zomer, na het overlijden van mijn oma. Mijn oma was iemand die genoot van elk moment, het kleinste zonnestraaltje of bloemetje in de tuin. De grote dingen erom heen waren niet belangrijk, daar kon je toch niets aan doen.  Deze gedachtegang vond ik prachtig aan mijn oma maar ook naïef want door zo in het nu te staan stel je geen doelen voor jezelf.

Hoe blijf je jezelf stimuleren om door te groeien en je te ontwikkelen?

Enkele dagen na het overlijden begon het steeds meer bij mij binnen te komen, het is niet belangrijk wat voor status je behaald in het leven. Er is meer in het leven om van te genieten dan het werken voor een zo groot mogelijk huis of social media wenselijk leven. Het gaat erom waar jij als persoon gelukkig van word en je goed bij voelt.
Dit was een enorme openbaring maar ook een heftige ervaring, wat moest ik doen?
Mijn leven lang heb ik mezelf geplaatst in de medische wereld, hierin kon ik carrière maken en was voor mij vanzelfsprekend, zelfs nog nooit over iets anders nagedacht. Op mijn 25e levensjaar zou ik alles perfect voor elkaar moeten hebben en een stabiel leven opgaan bouwen.

Ik begon mijn geluk steeds meer in twijfel te trekken, was ik daadwerkelijk wel gelukkig?

Het gevoel van geluk was ik kwijt, waar was ik in godsnaam mee bezig. En vooral, voor wie deed ik dit allemaal? Hoe mooi het vak van verloskundige ook is, past het wel bij mij? Het voelde steeds meer als een enorme berg die ik niet kon verplaatsen. Ik kon toch niet zomaar mijn studie stoppen? Nog niet te spreken over mijn ouders, ik zou hen enorm teleurstellen. Wat zou ik dan gaan doen met mijn leven, terug naar het laboratorium is ook geen oplossing. Mijn uitgedachte toekomstvisie werd overgenomen door complete chaos en paniek.

Op een verloren moment van verveling opende ik internet en begon ik voor de fun te kijken naar wat voor studies er nog meer zijn. Mijn blik viel vrijwel direct op journalistiek. Iets dat ik al vaker had gezien maar niet aandurfde. Het is een onzekere sector, weinig baangarantie en vrijwel alles op projectbasis. Dat past niet bij mij toch?
Ik begon me hier verder in te verdiepen, ik kwam erachter dat deze opleiding mijn sterke kanten wel eens zou kunnen complimenteren. Schrijven, lezen en vormgeving zijn 3 dingen die ik erg graag doe.

Ik nam een wilde en tikkeltje spontane beslissing, iets wat totaal niet bij mij past.

Ik schreef mij in voor de studie journalistiek en schreef mij per direct uit bij verloskunde. De enorme berg, die ik al tijden voelde was in lucht opgelost. Ineens voelde ik wat mijn oma altijd heeft bedoeld: het hoogst haalbare is niet per definitie het best haalbare.

Dit motto is inmiddels mijn levensmotto. Het wisselen van opleiding is tot nu toe de beste beslissing die ik ooit heb gemaakt. Het loslaten van alle doelen die ik mijzelf had opgelegd die ik moest halen voor mijn 25e jaar ook. Soms is het eng omdat het in mijn karakter zit om dingen graag te plannen maar toch wint het geluk het van het plannen.  Het maakt mij niet meer uit hoelang ik erover doe, in wat voor soort huis ik later ga wonen of hoe hoog mijn salaris gaat zijn. Genieten van de weg er naar toe is veel meer waard.

 

 

 

2 thoughts on Oh nee, 25 jaar.

  1. Mooi verwoord kelly, carpe diem dit was het levensmotto van mijn vader. En daar hou ik mij aan vast. Die oudere mensen hebben vaak wel gelijk. Gaat het goed met de studie trouwens?
    Xxx lucienne

Leave a comment