logo

Home sweet home?

De grote vraag vooraf de vakantie was of ik en mijn lief het wel met elkaar zouden uithouden, of Luxemburg ons zou bevallen hebben we nauwelijks bij stil gestaan. De belangrijkste vraag van deze vakantie was ” houden we het vol met elkaar of niet?”. 

Nu ben ik waarschijnlijk enorm klef en hopeloos romantisch maar we zijn nog verliefder van vakantie thuis gekomen als dat we erin zijn gegaan. Gedurende de trip vroegen we wel eens aan elkaar ” Vind je me nog wel lief?”, een dergelijke vraag kwam vaak nadat we iets geks hadden gedaan of gezegd. Een snauw naar de zoveelste bedelaar of opdringerige ober, na het wakker worden met een enorm ochtend humeur of wanneer een van ons iets teveel had gedronken en we niet helemaal meer recht konden lopen waardoor we de laatste bus miste.

En elke keer weer, antwoordde de een op de ander “ ja schat, ik vind je nog steeds leuk. Je bent alleen knetter gek’‘ Dat we knettergek zijn is misschien wel onze kracht. We kijken van vrijwel niks gek op, we kunnen echt alles tegen elkaar zeggen en elkaar vervolgens schaamteloos uitlachen. En dat lachen is echt een fantastisch redmiddel voor vrijwel iedere situatie.

Of je nu half op je plaat gaat terwijl je charmant en model-achtig het zwembad wilt in duiken of als een verzopen katje met make-up op je knieën een regenbui getrotseerd hebt, met een beetje leedvermaak en veel liefde is elke situatie wel te relativeren en kom je er al lachend weer boven op.

DSC_0042-10.jpg
Luxemburg’s biertje is altijd fijn!

Maar dan nu de grote vraag, zijn wij samen ” home sweet home?” Nadat wij op de terugreis van Luxemburg even in Antwerpen stopte om wat spullen bij mij thuis te droppen keken we rond en waren we meer bezig met welke spulletjes van mijn huis mee naar het huis van mijn lief kunnen als dat ik blij was om weer in mijn eigen huisje te zijn. En dit is het allerbeste gevoel ooit, het is een bevestiging van ons gevoel dat wij tijdens vakantie ook hebben gehad: ” het zit wel prima tussen ons.” En omdat we na een week continue op elkaars lip gezeten te hebben nog geen genoeg van elkaar hebben, heb ik mijn koffertje gewoon nog iets voller gepropt en zijn we samen weer in de trein gestapt richting zijn huis. Wij gaan gewoon nog even verder met verliefd doen.

Waarschijnlijk denk je nu dat het echt niet alleen maar een grote roze wolk kan zijn, dit was het ook zeker niet. Zo heb ik bijvoorbeeld dat enorme ochtendhumeur en is hij in de ochtend een soort van Duracel konijn, in de verste verte komt dat niet overeen. En ben je soms wel even minder schattig maar niet lang daarna lachen we elkaar al weer enorm hard uit en is de boosheid weer uit de lucht. Zou het altijd zo makkelijk gaan? 😉

 

Leave a comment